I feel that the current political system can no longer fully support modern society because of the shift in common and mixed personal interest.
Therefor change is immanent. The flaws in the system are starting to show.

When the first results of the elections on June 9th were published, it immediately showed larger political differences between certain parts of the country. The Dutch government has always been based on coalitions, but this time it was different. Where the CDA had won the previous elections, this time it was both VVD and PvdA. People fled to both sides of the system, left and right, presumably because of the way the current economic and social systems work.

This led me to ask myself; ” Can countries still be based around locations or should we led go of the location based government and let people form their own communities that take special care of the inhabitants needs?”

I think it would be a great way to solve some of the differences that people have about the way they want to live. If you do not agree with the majority of your community, then you could just leave. This could really lead to innovation on ways to run countries, but might also prove to be a facilitator for dictatorships.

This change in human evolution might have severe consequences for our offspring.

A couple of thousands of years ago, someone invented education. We all know how education works even though much has changed since then. But there is something that hasn’t changed in all these years. The reason why we educate ourselves and our children. We educate ourselves to improve our chances of survival. By increasing the general knowledge of our population we, as human beings, have been able to increase our living standards and chances of survival to a point at which we decide what happens instead of faith deciding for us.

But more opportunities lie ahead. If we want to further improve the way we live, we will have to gather more about the way we live.

Our minds can only process a certain amount of information each day. Even with improved techniques such as speed reading and memory training, we could never out smart the computer. It is essential in the next phase of human evolution that we harness the processing power of these machines and use them to our personal benefit. By letting these machines collect data about our day to day life, they can analyze and predict events that will happen in our personal life’s.

Instead of relying on subjective personals information such as; “no I did not eat fries yesterday or no that does not hurt”. We should use the advantages of objective personal information to improve our living standards. By using the computers ability to recognize patterns and present information without judgment mankind will prepare itself for the next century. 2010 is almost over, 2011 is just around the corner.

Check out http://www.projectiets.nl in the coming months.

Today’s realisation has made me aware of the fact that when you are pursuing your dream, its very important to keep in mind the goal you set out with, because you might have already crossed the line of what you thought was possible. Given the fact that it only took me just under two years to accomplish one of my dreams, I think a lot more will happen in the many years to come.

I have also decided to start writing in English, because of the fact that I’m looking for an internship somewhere in Silicon Valley. Specifically for a startup that is building an innovative concept in the mobile industries, be it mobile apps or something completely different.

This post is in Dutch, check out the (somewhat) English translation.

Niks mis mee zou je zeggen? Ik denk toch dat er aardige verschillen zitten in de mensen van toen, de mensen van nu en de mensen die er aan komen. Het gaat mij namelijk om het volgende:

Op maandag 5 april, ook wel bekend als 2de paasdag 2010, deed ik mee aan het BNN programma lijst 0. Ik had een mening, een visie en misschien zelfs wat haat over de maatschappij zoals die nu is. Daarom ging ik maar proberen mijn eigen politieke partij te winnen. Helaas kwam ik niet verder dan de eerste ronde door een gebrek aan concrete standpunten, maar dat mocht de pret niet drukken want ik kwam waarschijnlijk wel op TV. Op TV! Wow, dat is toch super vet.. Je komt op TV!
Dat is voor mijn gevoel hoe mijn ouders er deels over dachten. Hoe vaak gebeurd het nou dat er iemand die je kent op TV komt, of zelfs je zoon. Zo trots als ouders maar konden zijn, waren ze ook.

Een week later hoorde ik van een opdrachtgever, dat de iPhone app die ik voor hem ontwikkelt had, de schiphol applicatie, door het tijdschrift iCreate Magazine was beoordeeld tot beste reis applicatie van Nederland. Wow! Een tijdschrift! Hoe vaak komt het voor dat iemand die je kent in een tijdschrift staat, of zelfs je zoon. Zo trots als ouders maar konden zijn, waren ze weer.

Als ik dit 10 jaar geleden had gedaan was iedereen uit z’n plaat gegaan, misschien was er zelfs een bijeenkomst georganiseerd om met een groep familie en vrienden te kijken naar mijn TV debut, had mijn vader een lege videoband gekocht om het op te nemen en was er een kopie van iCreate Magazine naar mijn familie in Zuid-Afrika gestuurd.

Ik lag gisteravond in bed na te denken over mijn TV debut en wat voor verandering er de afgelopen 10 jaar heeft plaatsgevonden als het gaat om waardering krijgen in oude en nieuwe media vormen. Het gaat mij namelijk om het volgende:

Op 18 Februari, een paar dagen nadat de schiphol applicatie te downloaden was vanuit de appstore, werd op iPhoneclub.nl een review geplaatst van de applicatie. Vet! Een door mij gewaardeerde iPhone website heeft iets geplaatst over mijn product. Ik ging meteen retweeten, iedereen die ik tegen kwam op straat vertellen over het succes en misschien heb ik het artikel zelfs uitgeprint en op mijn kamer gehangen.
Maar de wow! die ik terug kreeg was behoorlijk minder dan de waardering die ik kreeg voor het kleine stukje in iCreate Magazine. Een tijdschrift dat waarschijnlijk een lagere oplage heeft dan iPhoneclub bezoekers heeft per dag.

En dan heb ik het nog niet eens over de in totaal duizenden keren beken filmpjes van mijn verschillende optredens op Youtube.

Heeft de top-down benadering zoals de oudere generatie gewend is, ervoor gezorgd dat ze veel meer waardering hebben voor mensen die iets bereikt hebben? Of is het de toegankelijkheid van de nieuwe media en de mogelijkheid om daar zelf dingen aan bij te dragen die ervoor zorgt dat het minder bijzonder is als je gefeatured word?
Misschien is het wel een combinatie van alle twee de factoren, of heb ik het totaal verkeerd.

Krijgen we binnenkort te maken met een generatie mensen die zo verwend is met mogelijkheden, dat het niet meer bijzonder is als je ook daadwerkelijk iets bereikt hebt? Is er nog wel ruimte voor positiviteit, of word je alleen maar afgerekend op de dingen die je niet behaald hebt.

Ik weet het niet, wat denk jij?

Volgens mij had ik wel betere dingen te doen dan deze zwaar nutteloze informatie te lezen. Of moeten we uitkijken dat we de wereld niet op zo’n manier ontwerpen, dat het klinisch word zonder rare, grappige en onverwachte invloeden?

Zou het niet uitermate handig zijn als het pak vanillevla dat ik net gekocht heb alleen zijn boodschap “Hier openen” laat zien zodra ik het ook echt wil openen? Bijvoorbeeld doordat het weet dat ik net m’n bord boerenkool op heb, of dat het ongeveer etenstijd is en daarom zichzelf gaat verkopen.
Zou een deur niet kunnen weten dat hij al open is, en daardoor de boodschap duwen of trekken onzichtbaar kunnen maken op welke manier dan ook?

Je zou het kunnen vergelijken met verschillende internet diensten die taste- en context-based recommendations doen voor dingen als muziek, films of misschien zelfs boodschappen.
Gezien het feit dat het internet qua vooruitstrevendheid, voor mijn gevoel, vaak voorop loopt ten opzichte van de analoge wereld, kunnen we in de zeer nabije toekomst spullen verwachten die je alleen lastig vallen als het ook echt nodig is.

Voor de contextuele informatie geilisten mag ik de film “Minorty Report” zeker aanraden.

Het eerste voorbeeld maakt het voor de gebruiker mogelijk om te denken dat hij een echte bladzijde uit een echt boek omslaat. Het tweede voorbeeld gebruikt cover art van cd’s om een cd collectie weer te geven, met op de achterkant van diezelfde cover art de lijst met album tracks. Sounds familiar? Inderdaad, het zijn bijna kopieën uit “de echte wereld”.

Helemaal goed zou je zeggen. Er is enkel een maar, een maar die misschien pas na jaren op treed wanneer het product alweer verouderd is. Op het moment dat een nieuwe generatie gebruikers zich niet kan identificeren met de gebruikte metafoor, is deze metafoor dan nog wel krachtig genoeg?
Een voorbeeld is de volgende pictogram die ik tegen kwam in de stilte coupé tussen Utrecht Centraal en Amsterdam Centraal. Er werd mij gevraagd, of liever gezegd vertelt dat ik niet moest gaan bellen in die coupé, want daar was hij niet voor bedoeld.

Het punt dat ik wil maken bij deze foto is het gebrek aan gelijkenis. Lijkt deze “mobiele telefoon” nog wel op de mobieltjes die mensen, en dan voornamelijk kinderen, gebruiken in het dagelijks leven? Nee! Heeft het dan nog wel nut om deze sticker op de muur te laten zitten, als hij niet langer goed zijn werk kan doen. Vergelijk het met een diep grijze oude man in de 60, die niet langer bij een bouw bedrijf kan werken omdat hij niet in staat is om bouwwerkzaamheden te verrichten.

Ik weet zeker dat er over een aantal jaren, misschien een stuk of 5, kinderen op deze aarde worden gezet die helemaal niks met papieren boeken te maken krijgen.

Naast de identificatie gaat er veel meer schuil achter het pakken van echte objecten en deze te verplaatsen naar de digitale wereld. Kijk bijvoorbeeld naar geld. Ja, gewoon dat vieze stinkende geld waar misschien wel iemand coke door heeft gesnoven. Dat geld is van onschatbare waarde voor de ontwikkeling van het inschattings- en rekenvermogen van kinderen.
Voor degene die er nog niet mee bekend zijn een klein voorbeeldje, geef een klein kind vijf keer €0,05 en hij denkt dat het meer waard is dan dat een muntstuk met een monetaire waarde van €1. Deze leuke irrationele gedragingen van de mens verdwijnen doordat alle voorwerpen waaraan deze metaforen en gedragingen aangekoppeld zijn worden vertaald naar een digitaal broertje of zusje.

Nu wil ik mezelf graag betrappen op iets wat ik normaal gesproken belachelijk conservatief zou noemen. Ik weet alleen niet of dit nou goed of fout is..
Ik zou, als ik dat wenselijk zou vinden, nog honderden andere voorbeelden kunnen geven van het oubollig worden van bepaalde visuele metaforen, maar ik hoop dat mijn boodschap duidelijk is.

Hoewel het doeltreffend lijkt om voorwerpen te kopieren naar een digitale vorm, of dat nu een op een gebeurd of met een bepaalde aanpassing, het kan zijn dat er veel meer schuil gaat achter de analoge versie van deze metafoor. Ik vind het daarom ook belangrijk dat er door jou als lezer en door mensen die allerlei beslissingen maken voor de toekomst van dit land, goed word gekeken naar de eventuele gevolgen van het gebruik van (visuele) metaforen in digitaal design.

Zo waren er netbooks met touchscreen die meer dan 2 kilo wogen, van vies lelijk plastic waren en op een standaard versie van windows XP draaiden.
Multitouch LCD schermen die er op zich wel goed uit zagen, alleen draaide er op dat moment bijvoorbeeld Microsoft paint. “Ja de software die je nu gebruikt ondersteund geen multitouch”, was een zin die ik vaak te horen kreeg als ik tegen zo’n schermpje begon te tikken. Lijkt me nogal logisch dat je er  als bedrijf voor zorgt dat ik software zie, en kan gebruiken, die het wel ondersteund!? Anders is het woord multitouch toch niet meer dan een vieze marketingterm die de al zo krappe ICT budgetten van middelgrote basisscholen opslurpt?

Alles waar een demo van gegeven werd, “deed het op dat moment even niet”. Het lijkt mij dat je er op zo’n beurs voor zorgt dat je producten het 150% doen?

Als er dan een “even niet” situatie optreed, kan ik me zomaar voorstellen dat de 47 jarige juffrouw Marlies van OBS de dansende beer geen zin heeft in de stress die het oplevert als er in de klas 26 enthousiaste kinderen in haar nek staan te hijgen en zij probeert de klantenservice te bellen maar net blijkt dat die alleen op woensdag en donderdag bereikbaar zijn.

Nou klinkt dit natuurlijk heel erg negatief, en dat is het ook wel een beetje maar er waren ook wel zeker producten en diensten waar ik U tegen wil zeggen. Alleen helaas heeft de Nederlandse cultuur mij een mentaliteit meegegeven die er voor zorgt dat ik als mens voornamelijk let op negatieve aspecten van alles om mij heen.
Mocht je wel interesse hebben in U, kijk eens bij vrienden van het programma de Waag Society, die kinderen op een hele leuke manier in aanraking laten komen met multimedia en waarbij het eigenlijk best wel leuk is als dingen verkeerd gaan.