Mijn ouders zijn, als het gaat om media gebruik, redelijk normaal. Ze kijken iedere avond TV totdat ze naar bed gaan, hebben een email adres waarmee ze de belangrijke dingen doen, mijn moeder vind het leuk om af en toe tweets te lezen op mijn twitter account en mijn vader heeft onlangs een iPhone gekocht omdat hij ook een mobiele telefoon nodig had. Ook al zijn ze alleen nog maar consumenten van nieuwe media, ze zijn naar mijn gevoel wel aardig bij de tijd.

This post is in Dutch, check out the (somewhat) English translation.

Niks mis mee zou je zeggen? Ik denk toch dat er aardige verschillen zitten in de mensen van toen, de mensen van nu en de mensen die er aan komen. Het gaat mij namelijk om het volgende:

Op maandag 5 april, ook wel bekend als 2de paasdag 2010, deed ik mee aan het BNN programma lijst 0. Ik had een mening, een visie en misschien zelfs wat haat over de maatschappij zoals die nu is. Daarom ging ik maar proberen mijn eigen politieke partij te winnen. Helaas kwam ik niet verder dan de eerste ronde door een gebrek aan concrete standpunten, maar dat mocht de pret niet drukken want ik kwam waarschijnlijk wel op TV. Op TV! Wow, dat is toch super vet.. Je komt op TV!
Dat is voor mijn gevoel hoe mijn ouders er deels over dachten. Hoe vaak gebeurd het nou dat er iemand die je kent op TV komt, of zelfs je zoon. Zo trots als ouders maar konden zijn, waren ze ook.

Een week later hoorde ik van een opdrachtgever, dat de iPhone app die ik voor hem ontwikkelt had, de schiphol applicatie, door het tijdschrift iCreate Magazine was beoordeeld tot beste reis applicatie van Nederland. Wow! Een tijdschrift! Hoe vaak komt het voor dat iemand die je kent in een tijdschrift staat, of zelfs je zoon. Zo trots als ouders maar konden zijn, waren ze weer.

Als ik dit 10 jaar geleden had gedaan was iedereen uit z’n plaat gegaan, misschien was er zelfs een bijeenkomst georganiseerd om met een groep familie en vrienden te kijken naar mijn TV debut, had mijn vader een lege videoband gekocht om het op te nemen en was er een kopie van iCreate Magazine naar mijn familie in Zuid-Afrika gestuurd.

Ik lag gisteravond in bed na te denken over mijn TV debut en wat voor verandering er de afgelopen 10 jaar heeft plaatsgevonden als het gaat om waardering krijgen in oude en nieuwe media vormen. Het gaat mij namelijk om het volgende:

Op 18 Februari, een paar dagen nadat de schiphol applicatie te downloaden was vanuit de appstore, werd op iPhoneclub.nl een review geplaatst van de applicatie. Vet! Een door mij gewaardeerde iPhone website heeft iets geplaatst over mijn product. Ik ging meteen retweeten, iedereen die ik tegen kwam op straat vertellen over het succes en misschien heb ik het artikel zelfs uitgeprint en op mijn kamer gehangen.
Maar de wow! die ik terug kreeg was behoorlijk minder dan de waardering die ik kreeg voor het kleine stukje in iCreate Magazine. Een tijdschrift dat waarschijnlijk een lagere oplage heeft dan iPhoneclub bezoekers heeft per dag.

En dan heb ik het nog niet eens over de in totaal duizenden keren beken filmpjes van mijn verschillende optredens op Youtube.

Heeft de top-down benadering zoals de oudere generatie gewend is, ervoor gezorgd dat ze veel meer waardering hebben voor mensen die iets bereikt hebben? Of is het de toegankelijkheid van de nieuwe media en de mogelijkheid om daar zelf dingen aan bij te dragen die ervoor zorgt dat het minder bijzonder is als je gefeatured word?
Misschien is het wel een combinatie van alle twee de factoren, of heb ik het totaal verkeerd.

Krijgen we binnenkort te maken met een generatie mensen die zo verwend is met mogelijkheden, dat het niet meer bijzonder is als je ook daadwerkelijk iets bereikt hebt? Is er nog wel ruimte voor positiviteit, of word je alleen maar afgerekend op de dingen die je niet behaald hebt.

Ik weet het niet, wat denk jij?

Glenn